Zapomniane smaki

Wpisy

  • niedziela, 27 listopada 2016
  • sobota, 29 października 2016
  • niedziela, 16 października 2016
    • Jesień, rozdział 7.

      Jesień, rozdział 7. 

      Ser jabłkowy

       

      Jabłoń odmiany "Lobo" 

      Ser jabłkowy: ser jabłeczny, lit. obuolių sūris  – w kuchni litewskiej i polskiej, rodzaj słodkiego przetworu z jabłek. Wbrew nazwie nie ma nic wspólnego z serem – produktem mleczarskim: nazwy używa się ze względu na podobieństwa procesu wykonania i końcowego kształtu obu tych produktów. Ser jabłkowy przygotowuje się poprzez smażenie przecieru jabłkowego z cukrem lub miodem. Gotowy wyrób ma zwartą, twardą konsystencję, pozwalającą na jego krojenie w kostkę lub plasterki

      Od 15 lutego 2007 na polskiej Liście produktów tradycyjnych pod nazwą „Ser jabłeczny” figuruje ser jabłkowy wytwarzany w woj. świętokrzyskim. 

      Jabłko i jego przekrój.

      Jako dodatki smakowe i zapachowe wykorzystuje się bakalie (np. suchą, utartą lub kandyzowaną skórkę pomarańczową, migdały, orzechy oraz przyprawy korzenne (np. cynamon, kardamon, goździki, ziele angielskie, kardamon, goździki, ziele angielskie, gałkę muszkatołową. Dla uzyskania estetycznego wyglądu, używa się czasem barwników w postaci naturalnych soków np. z buraków. 


      Jabłko i jego przekrój, odmiana zielona. 

      Sery jabłeczne cenione były dawniej ze względu na dużą wartość odżywczą i długi okres zdatności do spożycia. Przechowywano je nawet przez wiele miesięcy w postaci dobrze wysuszonych i obtoczonych w cukrze kostek. Na Litwie podawane są z gorzką herbatą, kawą lub winem. 


       Bibliografia:

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. Wszystkie prawa autorskie są zastrzeżone dla jedynego autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek123
      Czas publikacji:
      niedziela, 16 października 2016 13:28
    • Jesień, rozdział 6.

      Jesień, rozdział 6.

      Ocet... czyli coś z niczego... 

      Ocet jabłkowy* oraz surowiec

       

      Tani ocet.

      Bierzemy beczułkę od wina, wódki lub octu i stawiamy ją w gorącym miejscu, w lecie - na podłogę, ponieważ słońce najbardziej ją rozgrzewa. Następnie do połowy napełniamy beczułkę wodą i wrzucamy do niej wszelkie obierzyny, w ogóle wszystko, co się zostaje w kuchni od jarzyn, nawet zepsute i zgniłe owoce. Beczułkę zakrywamy szczelnie denkiem. Od czasu do czasu kosztujemy płyn, czy nabrał już octowego kwasu i jeżeli płyn ma już moc dostateczną, wtedy odlewamy część jego i przecedziwszy przez obwiązany niezbyt cienkim płótnem lejek napełniamy nim flaszki. Następnie do beczki dolewamy taką ilość świeżej wody, jaką wzięliśmy octu i znów zaczynamy dosypywanie odpadków z jarzyn. Tym sposobem można przez całe lato przygotowywać sobie ocet i nawet dostateczny zapas na zimę. Ocet jest bardzo ostry i tak czystego smaku, jak fabryczny, nic zaś nie kosztuje. 

      • Przepis z: Kuchnia koszerna, Warszawa 1904, reprint Wydawnictwo TENTEN. 

      Zrobiłem w sezonie lato-jesień 2016r. ocet jabłkowy* dokładnie wg. tego przepisu. Jest tak samo jak ocet z odpadów warzywno-owocowych genialnie ostry i bardzo smaczny. Kolor octu - jest identyczny z octem na zdjęciu z Wikipedii.pl 

      Dobra rada.

      • Ocet po jego odcedzeniu należy od razu przegotować, inaczej w naturalny sposób w zabezpieczonych butelkach z gotowym już octem, pojawi się biały nalot grzybni. Jest to efekt końcowy procesu gnilnego zachodzącego na odpadach owoców i warzyw w trakcie produkcji octu. 

       

      Ocet malinowy.

      Ocet estragonowy.

       

       

      Bibliografia.

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. Wszystkie prawa autorskie są zastrzeżone dla jedynego autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek123
      Czas publikacji:
      niedziela, 16 października 2016 12:14
  • sobota, 15 października 2016
  • niedziela, 02 października 2016
    • Jesień, rozdział 4.

      Jesień, rozdział 4.

      Gruszka ulęgałka. 

      grusza dzika, grusza polna, płonka, ulęgałka, ulężałka

      Grusza pospolita: zdjęcie

      Grusza pospolita (Pyrus communis L.)

       

      Ulęgałkadzika grusza o małych, zielonych owocach nadających się do jedzenia dopiero po uleżeniu się; też: owoc tej gruszy. 

      Grusza pospolita (Pyrus communis L.) gatunek drzewa z rodziny rózowatych. Znany pod licznymi nazwami ludowymi jako: grusza dzika, grusza polna, płonka, ulęgałka, (dawniej również: ulężałka). Występuje w Europie, Azji i Afryce. W Polsce dziko występuje pospolicie na całym niżu i w niższych położeniach górskich. Jest archeofitem. Jej odmioany uprawne (ok. 5000), otrzymane w wyniku krzyżowań międzygatunkowych i długotrwałej selekcji są powszechnie uprawiane, jako rośliny sadownicze. Odmiany owocowe pochodzące głównie od Pyrus communis nazywa się gruszami zachodnimi lub europejskimi.

      • Owoc: tzw. owoc jabłkowaty, gruszkowatego kształtu powyżej 3 cm średnicy, na długiej szypułce (do 5 cm), zawierający w środku miąższu kilka ciemnobrązowych, płaskich nasion (pestek). U dzikich form owoc ma kolor od zielonego do żółtego, czasami czerwony, lub z czerwonym rumieńcem. Jest twardy, bardzo cierpki i zawiera dużo komórek kamiennych. Owoce te są jadalne, ale dopiero po tzw. uleżeniu. Owoce uprawianych odmian są duże, słodkie, bardzo soczyste i bardzo smaczne.

      Jadalny.

      Gruszka ulęgałka w syropie wg. mojego przepisu.

      • 2 kg. zielonej gruszki ulęgałki. 
      • 1 kg. cukru. 
      • 2 cukry wanilinowe.
      • 1 laska cynamonu.

      Przygotowanie. 

      • Wymyte ulęgałki wkładać do litrowych słojów lekko je upychając. 
      • Następnie zalewać je wcześniej przygotowanym syropem z wody, cukru i cukru wanilinowego. 
      • Dokręcone słoiki pasteryzować do 20 minut. 
      • Słoiki po pasteryzacji dokładnie dokręcić i wystudzić w tradycyjny sposób. 
      • Ulęgałki nadają się do spożycia w zasadzie zaraz po wystudzeniu, znacznie smaczniejsze są po ok. miesiącu od ich pasteryzacji - zasłoikowania. 

      Się chwalę... tak przygotowane ulęgałki są super smaczne ! Po prostu: prawdziwe, wręcz najprawdziwsze Niebo w Gębie !  

       

      Bibliografia. 

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. Wszystkie prawa autorskie są zastrzeżone dla jedynego autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek123
      Czas publikacji:
      niedziela, 02 października 2016 12:14
  • niedziela, 18 września 2016
    • Jesień, rozdział 3.

      Jesień, rozdział 3.

      Figa z makiem, z pasternakiem... 

      Pasternak zwyczajny: zdjęcie

      Pasternak zwyczajny (Pastinaca sativa L.)

       

      Pokrój: w pierwszym roku wytwarza odziomkową rozetę wyprostowanych liści o wys. ok. 40 cm. W drugim roku wytwarza łodygi kwiatostanowe o wys. do 100 cm, kanciasto bruzdkowane, u podstawy delikatnie owłosiona. Łodyga: wzniesiona, o wysokości 30–100 cm. Jest bruzdowana i krótko owłosiona. Kwiaty: złocistożółte, płatki korony u nasady zaokrąglone, o tępych końcach, zagiętych do środka. Zebrane są w 6–20 szypułkowe baldachy, szypułki owłosione, nierówne, pokryw i pokrywek brak. Korzeń: u dzikich roślin cienki i wcześnie drewniejący, u odmian uprawnych gruby, jadalny o charakterze spichrzowym. Kształt wydłużony (do 35 cm), o białym, silnie pachnącym miąższu.

      • Korzeń: odmiana P. sativa subsp. sativa var. sativa jest uprawiana jako warzywo. Jadalny jest gruby, mięsisty i słodki korzeń, przypominający wyglądem korzeń pietruszki. Zawiera dużo białka, skrobię, pektyny i sporo witaminy C (30 mg %).

      Jadalny.

       

      Przepis.  

       

       

       

      Bibliografia.

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. Wszystkie prawa autorskie są zastrzeżone dla jedynego autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Jesień, rozdział 3.”
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek123
      Czas publikacji:
      niedziela, 18 września 2016 14:51
  • wtorek, 30 sierpnia 2016
    • Jesień, rozdział 2.

      Jesień, rozdział 2A.

      Lawenda: dla zapachu i dla lepszego smaku...  

      Lawenda: zdjęcie

      Lawenda wąskolistna Lavandula angustifolia Mill.

      Lawenda lekarska

      Wiecznie zielone krzewy o wonnym zapachu. Liście przeważnie kutnerowate o szarym zabarwieniu. Kwiaty drobne, purpurowe lub niebieskawe, zebrane w kwiatostany na długiej szypule. Posiadają podsadki

      Zastosowanie. 

      • Rośliny kosmetyczne dla eterycznych olejków wykorzystywanych w kosmetyce. Lawendę wąskolistną uprawia się na szeroką skalę we Francji (głównie w Prowansji), Anglii i Ameryce Południowej. 
      • Niektóre gatunki są uprawiane jako rośliny ozdobne. 
      • Roślina lecznicza. 
      • Roślina miododajna. 
      • Roślina jest stosowana jako dodatek w przepisach kuchennych. 
      • Roślina jest również stosowane są przeciwko, które odstraszają swoim zapachem.

       

      Pieczeń barania z ziołami.

      • 3/4 do 1 kg. baraniny z udźca.
      • 4 ząbki czosnku. 
      • Sól. 
      • Szczypta suszonych liści lawendy. 
      • 1/2 łyżeczki suszonych liści szałwi.  

       

      Opis. 

      • Podsadka*, (łac. bracteae, ang. bract) – w botanice liść, z kąta którego wyrasta kwiatostan (lub część kwiatostanu). Występowanie, kształt i wielkość podsadek jest ważną cechą gatunkową przy oznaczaniu niektórych gatunków roślin. Podsadki czasami różnią się kształtem od pozostałych liści, często są dużo mniejsze. U astrowatych podsadki przekształcone są w okrywę koszyczka. U wiechlinowatych, np. u zbóż łuskowate podsadki tworzą plewy. W kwiatostanach niektórych roślin, np. lipy duża podsadka tworzy skrzydełko pełniące rolę powabni zwabiającej owady, oraz umożliwiające rozsiewanie nasion przez wiatr.

      Skrzydełko w kwiatostanie lipy

      to podsadka, różniąca się znacznie kształtem i barwą od innych liści. 

      Bibliografia

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. Wszystkie prawa autorskie są zastrzeżone dla jedynego autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek123
      Czas publikacji:
      wtorek, 30 sierpnia 2016 10:27